Międzynarodowa Agencja Energii Odnawialnej (IRENA) przedstawiła uwarunkowania rozwoju globalnej morskiej energetyki wiatrowej, wskazując na możliwość osiągnięcia celu 2000 GW mocy zainstalowanej w 2050 roku. Obecnie globalna moc morskich farm wiatrowych wzrosła do prawie 83 GW w 2024 roku, co stanowi punkt wyjścia dla ambitnych planów ekspansji sektora.

Eksperci IRENA wyliczają w najnowszym podcaście All Things Renewable, że osiągnięcie globalnych celów klimatycznych wymaga wyskalowania mocy morskiej energetyki wiatrowej do poziomu 500 GW do 2030 roku. Globalne Porozumienie ds. Morskiej Energetyki Wiatrowej (GOWA), zawarte podczas szczytu klimatycznego COP27, zobowiązało sygnatariuszy do osiągnięcia 2000 GW do 2050 roku. Analiza IRENA potwierdza wykonalność tego ambitnego celu, wskazując na trzy kluczowe czynniki wspierające tę transformację.

Dojrzałe technologie napędzają konkurencyjność kosztową sektora

Technologie morskiej energetyki wiatrowej, takie jak większe turbiny i konstrukcje wiatrowe instalowane na fundamentach stałych, stanowią najczęściej stosowany typ instalacji. Te rozwiązania technologiczne znacznie się rozwinęły i stały się najbardziej dojrzałymi spośród technologii morskich odnawialnych źródeł energii, prowadząc do redukcji kosztów i czyniąc morską energetykę wiatrową konkurencyjnym źródłem energii.

Między 2010 a 2024 rokiem koszty instalacji morskiej energetyki wiatrowej spadły o 48 proc., prowadząc do 62-procentowego spadku uśrednionych kosztów energii elektrycznej (LCOE) w tym samym okresie. Wskaźnik LCOE osiągnął poziom 0,079 dolarów za kilowatogodzinę w 2024 roku. IRENA przekonuje, że technologia ta posiada silne uzasadnienie biznesowe do skalowania, mając na uwadze, że 115 krajów posiada warunki do rozwoju energetyki wiatrowej (dostęp do wód morskich/oceanicznych)

Międzynarodowe partnerstwa publiczno-prywatne przyspieszają wdrożenia

Współpraca publiczno-prywatna stanowi kluczową dźwignię przyspieszania wdrażania morskiej energetyki wiatrowej. Wielostronne inicjatywy, takie jak GOWA, zapewniają globalną platformę współpracy i koordynacji między rządami, przemysłem i społecznościami lokalnymi.

Poprzez GOWA podmioty sektora publicznego i prywatnego z całego łańcucha wartości morskiej energetyki wiatrowej łączą od wielu lat siły, aby wspierać kraje członkowskie w osiągnięciu celu 2000 GW. Wspólnie zajmują się głównymi elementami składowymi, takimi jak warunki ramowe rozwoju projektów, ograniczanie ryzyka finansowego, integracja systemowa i korzyści społeczno-ekonomiczne, co może przyspieszyć globalny rozwój morskiej energetyki wiatrowej.

Cyfryzacja i sztuczna inteligencja zwiększają efektywność operacyjną

Sztuczna inteligencja i technologie cyfrowe mogą rozwiązać problem nieprzewidywalności i przerywania charakterystycznych dla morskiej energii wiatrowej. Cyfryzacja umożliwia monitorowanie wydajności w czasie rzeczywistym oraz inteligentne serwisowanie turbin oparte na prognozach pogodowych i analizach.

Narzędzia cyfrowe mogą umożliwić serwisowanie poprzez analizowanie danych z turbin w celu zapobiegania awariom i optymalizacji wydajności energetycznej. Długofalowo monitorowanie predykcyjne może przełożyć się na ograniczenie napraw poawaryjnych czy przerw w produkcji energii. Te innowacje mogą zmniejszyć koszty operacyjne poprzez minimalizowanie nieplanowanych przestojów oraz maksymalizować wydajność energetyczną poprzez wydłużenie żywotności operacyjnej morskich turbin wiatrowych. Wynikająca z tego efektywność czyni morską energetykę wiatrową bardziej atrakcyjną dla inwestorów.

Ramy polityczne jako kluczowy czynnik skalowania

Najważniejszym czynnikiem, który może dalej przyspieszać skalowanie, są właściwe ramy polityczne. Rządy państw muszą ustanowić konkretne cele dla rozwoju morskiej energetyki wiatrowej, co zrobiło już ponad 30 krajów członkowskich GOWA. Konkretne cele określone w krajowych strategiach energetycznych lub Nationally Determined Contributions (NDC) sygnalizują możliwości dla inwestorów (NDC są elementem Porozumienia Paryskiego, które zostało przyjęte na Konferencji Narodów Zjednoczonych w sprawie Zmian Klimatu COP21 w 2015 roku).

Gdy mapy drogowe są wspierane przez uproszczone procedury uzyskiwania pozwoleń (permitting), rządy mogą długofalowo mobilizować inwestycje, ponieważ zaufanie inwestorów do wspierania projektów morskiej energetyki wiatrowej staje się wyższe.

Według analizy IRENA, sektor morskiej energetyki wiatrowej sukcesywnie kontynuuje ekspansję osiągając moc zainstalowaną 83 GW w 2024 roku. To wskazuje na realną możliwość wzmocnienia roli morskiej energetyki wiatrowej w globalnych wysiłkach na rzecz potrojenia mocy zainstalowanej OZE do 2030 roku.